Να μη γίνει η τέχνη δούρειος ίππος της καταστροφής της Ηπείρου.

Ο Δήμος Δωδώνης στην ανακοίνωσή του για το 2ο Φεστιβάλ Δωδώνης με τίτλο “Φεστιβάλ Δωδώνης, σημείο αναφοράς για ολόκληρη την Ήπειρο”, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τις επιλογές του, χαρακτηρίζει την αρχαία τραγωδία “απολιτική”, χρησιμοποιώντας αποσπασματικά ως άλλοθι άποψη του ποιητή Άγγελου Σικελιανού.

Παράλληλα δεν παραλείπει να εκφράσει τις θερμές του ευχαριστίες προς τις χορηγούς πετρελαϊκές εταιρείες (Ελληνικά Πετρέλαια και Energean Oil)!!
Συμπληρωμένος πιο κάτω ο χαρακτηρισμός με τη διευκρίνιση “άνευ ταξικών προκαταλήψεων” φαίνεται να έχει συγκεκριμένη στόχευση: το ξέπλυμα των προθέσεων διοργανωτών και χορηγών και την εδραίωση της άποψης “Όλοι μαζί χωράμε… πετρελαιάδες και πληβείοι…” Χωράμε παντού, ακόμη και στον ιερό χώρο της αρχαίας Δωδώνης.
Εύκολα στη συνέχεια μπορεί κανείς να προεκτείνει το συνειρμό: “Χωράμε και σε όλον τον περιβάλλοντα αυτής χώρο, δηλαδή σε όλη την Ήπειρο. Αλλά πώς; Ασελγώντας και καταστρέφοντάς την; Αν ναι, τότε τόσο η αποδοχή, όσο και η συμμετοχή οποιουδήποτε με ομπρέλα τη συγκεκριμένη χορηγία σημαίνει συμμετοχή στην ασέλγεια και την καταστροφή.
Η ανακοίνωση λοιπόν προσδιορίζοντας την τραγική ποίηση ως “απολιτική” μήπως επιχειρεί να μετατρέψει την τέχνη σε πλυντήριο ξεπλύματος όποιων ενόχων και συνενόχων επιθυμούν να πάρουν μέρος στο έργο της καταστροφής της Ηπείρου με την εξόρυξη υδρογονανθράκων και να δώσει άφεση αμαρτιών;
Όμως η τέχνη της τραγωδίας δεν είναι άχρωμη και απολιτική, όπως διατείνονται οι διοργανωτές του φεστιβάλ, πρώτα πρώτα εξαιτίας της οντολογικής της διάστασης, δηλαδή του τρόπου και των συνθηκών γεννησής της. Ανθεί με τη γέννηση της Δημοκρατίας στην αρχαία Αθήνα και παρακμάζει με την κατάλυσή της. Προϋποθέτει ουσιαστική δημοκρατία και ελευθερία, ελεύθερο στοχασμό, πνεύμα διαλόγου, χωρίς την απειλή λογοκρισίας. Προϋποθέτει δηλαδή τέτοια χαρακτηριστικά του δημοκρατικού πολιτεύματος που καθώς φαίνεται οι συντάκτες της ανακοίνωσης αγνοούν, εφόσον παραχώρησαν τις αδειοδοτήσεις για την έρευνα υδρογονανθράκων στην περιοχή χωρίς κοινωνική διαβούλευση και συναίνεση.

Αν λοιπόν κανείς κάνει ένα ταξίδι στα έργα των τραγικών θα διαπιστώσει ότι ο τραγικός ποιητής με μέσο το μύθο περνά πάντα άμεσα ή έμμεσα το πολιτικό του μήνυμα.

Η προσπάθεια να παρουσιαστεί το αρχαίο δράμα ως ένας λόγος άχρωμος, ουδέτερος, που δεν κρίνει και δεν παρεμβαίνει αποτελεί ΥΒΡΗ για τα ονόματα των μεγάλων τραγικών και για το αρχαίο θέατρο συνολικά, όπως ΥΒΡΗ αποτελεί και η αποδοχή απ’το Δήμο Δωδώνης της συγκεκριμένης χορηγίας που στόχο έχει να κάνει την τέχνη δούρειο ίππο που θα εξαπατήσει και θα εξαγοράσει συνειδήσεις με τη φιλανθρωπία του αντίτιμου ενός εισιτηρίου.Ο καθένας θα πρέπει να αντιληφθεί πόσο η υποκρισία περισσεύει όταν στο επικοινωνιακό τους παιχνίδι οι χορηγοί επαίρουν τόσο την αξία του αρχαιολογικού χώρου ως πολιτισμική κληρονομιά όσο και την αξία του ως “ελκυστικό τουριστικό προϊόν” ( ! ) και να αρνηθεί το φθηνό δέλεαρ της ελεύθερης εισόδου στο αρχαίο θέατρο. Και ειδικά οι θεατρόφιλοι και όσοι αγαπούν ουσιαστικά τον πολιτισμό και την τέχνη δε θα πρέπει να ενδιαφέρονται για την ψεύτικη εικόνα τους, δηλαδή το πρόσωπικό τους φαίνεσθαι, μέσα από τη συμμετοχή τους στο “πολιτιστικό” αυτό πανηγύρι, που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγμάτωση ενός ουσιαστικού πολιτιστικού γίγνεσθαι. Αντίθετα και επειδή ο πραγματικός ρόλος της τέχνης είναι η απελευθέρωση και όχι η υποδούλωση θα πρέπει οι θεατές αλλά και όλοι όσοι με οποιοδήποτε τρόπο φιλοξενηθούν στον ιερό χώρο της αρχαίας Δωδώνης να αντιδράσουν στην προσπάθεια να γίνει η τέχνη μέσο χειραγώγησης, εξαπάτησης και εξαγοράς.

Ακριβώς ο,τι ισχύει για την τραγική ποίηση, ισχύει φυσικά και για την παρουσίαση στο φεστιβάλ του έργου “Ελένη” του ποιητή Γιάννη Ρίτσου του οποίου η ποίηση σαφώς εξεγείρεται κατά της αδικίας και αρνείται ο,τι καταστρέφει και υποβαθμίζει την ανθρώπινη ζωή. 

“Από την πληγή μου κοίταξα 
του κόσμου την πληγή.
Ξένη απ’ τον άνθρωπο η χαρά
ξένοι απ’ το δίκιο οι νόμοι.” λέει ο ποιητής κι επειδή γνωρίζει ποιοι καταργούν το δίκιο προσδιορίζει το ρόλο της ποίησης ως οδηγό μάχης κι ευτυχίας, ένα όπλο στα χέρια των λαϊκών αγωνιστών, μια σημαία στα χέρια της ελευθερίας…”
Συνεπώς η τέχνη δεν μπορεί να υπηρετεί τα σχέδια όσων με σκοπό το κέρδος αποδομούν το δίκιο καταστρέφοντας το περιβάλλον και τον άνθρωπο γιατί σύμφωνα με τον Pablo Picasso η τέχνη είναι ένα είδος εξέγερσης και πρέπει να την κλέψουμε όπως ο Προμηθέας τη φωτιά προκειμένου να τη χρησιμοποιήσουμε εναντίον όσων απειλούν την ελευθερία και την ύπαρξή μας.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

3 × three =